Gabriel García Márquez urodził się 6 marca 1927 roku w Aracataca, w Kolumbii. Swoją karierę rozpoczął pracując w lokalnej gazecie "El Heraldo", a później w "El Universal". Następnym etapem w życiu Gabriela, były przenosiny do Bogoty, gdzie zaczął pracować jako reporter, w dzienniku "El Espectador", będąc zatrudnionym tam na stanowisku korespondenta zagranicznego, będącego w centrum wydarzeń w takich miejscach jak: Paryż, Rzym, Barcelona czy Nowy Jork.

Geniusz Marqueza po raz pierwszy, dał się zauważyć w powieści "Szarańcza" z 1955 roku, a większą rozpoznawalność zaskarbił sobie publikując cykl reportaży pod tytułem "Opowieść rozbitka", które były publikowane na stronach magazynu El Espectador, a w formie książkowej zostały wydane w 1970 roku.

Do najbardziej znanych powieści Marqueza zalicza się Sto lat samotności z 1967 roku. W utworze tym autor przedstawił dzieje rodu Buendia, zamieszkujących na zagubionej wiosce w Ameryki Południowej. W bardzo szybkim czasie, powieść ta okazała się być "najważniejszym dziełem literatury hiszpańskojęzycznej, od czasów Don Kichota"

Rok 1982 przyniósł Marquezowi nagrodę Nobla, co oczywiste w dziedzinie literatury, w uzasadnieniu napisano iż nagrodę otrzymał autor, którego powieści i opowiadania, łączą fantazję i realizm w idealny świat poezji, ukazujący problemy całego kontynentu.

Ostatnią powieśćią pisarza, jak do tej pory jest "Rzecz o smutnych dziwkach" z 2004 roku.